آيد و نماز منقضى شود پس نماز جمعه براى او كفاره است ميان او و جمعه ديكر سه روز ديكر . و اين به جهت آن است كه حق تعالى مىفرمايد كه : هر كه حسنه كرد او را ده مثل آن است . « 1 » و به روايتى ديكر از آن حضرت منقول است كه هر كه نزديك شد به امام و كوش داشت و خطبه را شنيد و سخن لغو نكفت او راست دو نصيب از اجر و هر كه دور نشست و كوش داشت و شنيد و سخن لغو نكفت او راست يك نصيب از اجر و هر كه نزديك شد به امام و كوش نداشت و سخن لغو كفت بر او است دو نصيب از وزر و هر كه به رفيق خود كفت : سخن مكو او سخن كفته است و هر كه سخن كفت نماز جمعه او را ثوابى نيست ، يعنى در اثناى خطبه . بعد از آن فرمود : همچنين شنيده‌ام از پيغمبر شما كه مىكفت . « 2 » و به روايتى ديكر از حضرت پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - منقول است كه : هر كه بشويد - يعنى جامه و بدن را - و غسل جمعه كند و زود بكند و زود به مسجد برود و به نزديك امام بنشيند و كوش بدارد به خطبه و سخن نكويد در اثناى آن او راست به هر كامى كه برداشته مثل اجر عبادت يك ساله كه روزها روزه داشته باشد و شب ها به عبادت برخاسته باشد . « 3 » و در كتاب دعائم آورده كه حضرت امير المؤمنين - عليه السّلام - پاى برهنه به نماز جمعه مىرفت [ براى بزرگداشت آن ] و نعلين را به دست [ چپ ] مىكرفت و مىفرمود :

--> ( 1 ) . دعائم الاسلام ، قاضى نعمان مغربى ( م 363 ق ) ، تحقيق آصف بن على اصغر ، دار المعارف ، 1383 ق ، ج 1 ، ص 182 . ( 2 ) . الحدائق الناظره ، محقق بحرانى ( م 1186 ق ) ، تحقيق محمد تقى ايروانى ، قم ، جامعه مدرسين ، ج 10 ، ص 196 . ( 3 ) . مسند احمد ( م 241 ق ) ، بيروت ، دار صادر ، ج 4 ، ص 10 .